(76kB)(9kB)

LICZE

(17kB)Osada istniała tu już jakiś czas przed 1293 rokiem. Licze wyodrębniły się w samodzielną wieś na prawie chełmińskim. Miejscowość należała przez cały czas do biskupstwa. Biskup Wincenty Kiełbasa zastawił Licze nie znanej osobie. Jego następca, Jan IV, wykupił je w 1480 roku za 150 dukatów. W roku 1520 wieś została zniszczona w czasie działań wojennych. Po sekularyzacji Licze przeszły w ręce książęce. Jeszcze w 1540 roku rościł do nich pretensje Paweł Mikołaj Milewski, ale proces z zarządem dóbr książęcych (starostą kwidzyńskim) przegrał. Książę Albrecht nadał je, jako uposażenie, uniwersytetowi królewieckiemu, założonemu w 1544 roku. W 1630 roku Licze znalazły się w rękach niemieckiej szlachty. 9 lipca 1635 roku odbyła się w tutejszym dworze sesja mediatorów, radzących nad warunkami pokoju polsko-szwedzkiego. W roku 1910 powierzchnia wsi wynosiła około 600 ha, było tu 150 osób. W 1939 roku 150 gospodarstw domowych zamieszkiwało 740 osób. Dwór w Liczu pochodzi z 1664 roku. Z XIX wieku pochodzą zabudowania gospodarskie - obory zdobione medalionami z wypukło rzeźbionymi głowami krów. Już w 1945 roku otwarto tu szkołę podstawową. W latach 1954-1957 wieś Licze było siedzibą Gromadzkiej Rady Narodowej, którą zlikwidowano po korekcie podziału administracyjnego. Przewodniczącymi Prezydium GRN byli: Franciszek Bryksy i Kazimierz Kaczorowski. W latach 1965-1974 w miejscowym pałacu mieściła się szkoła budowlana utworzona przez kwidzyńskie Przedsiębiorstwo Budownictwa Rolniczego. Następnie przeniesiono ją do Kwidzyna. W 1969 roku rozpoczęła działalność nowa szkoła podstawowa w Liczu. W roku 1974 w ośmioklasowej szkole było 172 uczniów i ośmiu nauczycieli. W 1970 roku we wsi mieszkały 633 osoby. W tymże roku były tu: wiejska świetlica, klub "Ruchu", punkt biblioteczny i LZS. Licze - sołecka wieś - leży w gminie Kwidzyn.

  

RAKOWIEC

(16kB) Rakowiec - osadnictwo istniało tu już w okresie rzymskim i we wczesnym średniowieczu. W 1293 roku biskup Henryk zawarł kontrakt lokacyjny z sołtysami Rakowca, Albertem, Marcinem i jego synem Kristanem. Uzyskali oni za lokowanie wsi co dziesiąty łan wolny, trzecią część dochodów sądowych, karczmę, ławę chlebową i jatkę mięsną. W 1299 roku sołtysem Rakowca był Tylo, w roku 1336 - Henryk. Zgodnie z postanowieniami przywileju z 1293 roku zbudowano w połowie XIV wieku kościół parafialny. Rakowiec został częściowo zniszczony w czasie wojen polsko-krzyżackich. Po sekularyzacji przeszedł na własność księcia. W 1542 roku chłopi uprawiali 46 łanów, cztery łany użytkował pastor, niewielką ich liczbę mieli także zagrodnicy, dwaj karczmarze oraz jeden wolny. Wspomniany gotycki kościół przebudowano w latach 1722-1725. Jest to budowla z cegły, jednonawowa z masywną kwadratową wieżą od wschodu i kruchtą od zachodu. Ołtarz główny pochodzi z roku 1734, a ambona z pierwszej połowy XVIII wieku. Za ołtarzem kamienne płyty nagrobne z lat 1620, 1641 i 1699. Dwie granitowe kropielnice z wieków XV i XVI. Nabożeństwa i kazania odbywały się po polsku aż do początków XIX wieku. Rakowiec zachował charakter wsi szarwarkowej i folwarcznej aż do reform agrarnych w wiekach XVIII i XIX. W 1910 roku majątek i wieś zajmowały obszar 2053 ha. Mieszkały tu 1062 osoby. W roku 1928 wybudowano drogę łączącą Rakowiec z Otoczynem. W 1939 roku we wsi było 260 gospodarstw domowych, w których mieszkało 1031 osób. Po drugiej wojnie światowej powstała tu gmina. Wójtami kolejno byli: Mieczysław Golat, Leon Domański i Wiktor Gula. Od 1954 roku funkcje przewodniczących Gromadzkiej Rady Narodowej sprawowali: Zygfryd Nowosielski, Feliks Szałkowski, Tadeusz Kubiak i Zygmunt Karpiński. 1stycznia 1973 roku gromadę Rakowiec włączono do gminy Kwidzyn. 1wrzesnia 1945 roku rozpoczęła działalność szkoła podstawowa. W roku szkolnym 1960/1961 w siedmioklasowej szkole było ośmiu nauczycieli i 271 uczniów. Rakowiec zasłynął jako ośrodek ożywionego życia kulturalnego. Pod okiem kierownika szkoły, Stanisława Orzechowskiego, w latach 1948-1972 rozwijały działalność zespoły pieśni i tańca oraz mandolinistów. Nie ustępował im poziomem prowadzony przez Józefa Szula amatorski zespół teatralny. Działały tu również: Koło Gospodyń Wiejskich i LZS.

 

TYCHNOWY

TYCHNOWY (Tiefenau)
W 1236 roku mistrz krajowy zakonu krzyżackiego w Prusach, Herman Balk, nadał pochodzącemu z Saksonii Dytrychowi von diepenau gród Mały Kwidzyn (późniejsze Podzamcze) wraz z przylegającymi doń 00 łanami. W skład tego nadania wszedł m. in. obszar późniejszej wsi Tychnowy. W 1385 roku dobra tychnowskie były już podzielone między kilka rodzin. Później dobra ulegały dalszym podziałom. Na mocy pokoju toruńskiego w 1466 roku dobra tychnowskie pozostały w obrębie Prus Królewskich. Od roku 1528 do 1777 roku dobra tychnowskie były w rękach szlachty polskiej. W wiekach XV i XVII obejmowały one między innymi: Tychnowy, Jerzewo, Bystrzec, Dubiel, Czerwony Dwór i Biały Dwór. W 1581 roku we wsi Tychnowy było 40 łanów. W roku 1885 na około 842 ha mieszkały 624 osoby, w 1910 roku wieś liczyła 635 osób, w tym aż 375 Polaków. W roku 1970 we wsi mieszkały 564 osoby. W Tychnowach znajduje się piękny kościół pochodzący z XIV wieku pod wezwaniem Opatrzności Boskiej i św. Jerzego.

 

(Informacje pochodzą z książki "Kwidzyn. Z dziejów miasta i okolic.")
(9kB)